187. sayfadan yumurtladıklarım:))

     Durum vahim; en yakınımda ki kitabın 187. sayfasını açacağım ve o sayfada ki ilk cümleyi size yumurtlayacagım. Neden mi!! Mimlendim. Sevgili tatlı cadım Aslı’cım beni mimledi. Bu da değişik bir şey olmuş, hoşuma gitti. Güzel güzel de... Ben bundan şunu çıkardım; kesin şu elimin altında(daha doğrusu bilg. kasamın üzerinde duran) sadece iş yerinde kafam dağılsın diye bulunan,  6-7 aydır bitirmek için kendimle savaştığım bu kitabın o sayfası(187. sayfa) bilinerek, keşfedilerek yani bu kitap hedef alınarak böyle bir muzipliğe karar verilmiş. Kitabımın 187. sayfasının baslıgını okudugum da kitabı okurken güldüğümden daha çok gülmekten kendimi alamadım. Ama başlık ve kitap ismi vermeme hakkımı kullanarak, gönlüm rahat, sadece sizlere ilk cümleyi yazıyorum. Lütfen bana acıyın, yargısız beni asmayın bu kitap içler acısıymış ben napıyım. Açıyorum-kapıyorum, bakıyorum-gülüyorum, uyuyorum inat edip anlama çabasıyla okuyorum. Sonra telefonum çalıyor biri bana sesleniyor oohhh….

 Başlıyoruz; ciddiyim ööhhöö öhhö.

“Tamam, flört etmek kesinlikle oynaklık anlamına gelmez; ama kabul edin: bazı noktalar da gerçekten de bu anlama gelir.”

Bitti.

Bu kitabın başıma işler açacağını biliyordum ben. Zaten şirkette birilerinin dikkatini çekmiş, belki de birileri tarafından bitirilmiştir. Ayyy ben bittim. Şöyle siyasi olan birkaç kitap koymak lazım buralara. Ahh Aslı ah…

Iste benim mimlediklerim ; Eda Suner, Desertwind, muspar, Ebrucuk vee dropbydrop

     Ama içeriği ne olursa olsun kitap okumayı seviyorum. Sadece o an ki ruh halim, hangi kitabı nerede okuyabilirim bunlara dikkat ediyorum. Ağır, düşündürmeye teşvik eden bir kitabı iş yerim de takip etmem çok zor. Bunun da bir çaresi var her şeyin bir çaresi varda. Eskisi kadar kitap elime alamaz oldum tek şikayetim bilgisayara olan aşırı bağımlılığım. Eskiden evde açmamaya dikkat ederek zamanımdan daha fazlasını çalmasına izin vermediğim monitör gözümün önünden hiç gitmez oldu. Kurtulmak istiyorum bu bağımlılıktan. Gözümün bebeği bir tane ama onun bir ucu da yine sen de

Blogcu; kovuyor, bu kadar insanı kırıyor musun!!

Yani şu yazıyı yazana kadar her blogcu gibi ben de kahroldum. Bu nedir ya, ne bitmez bir çiledir bu blogcunun bize yaşattığı. Tamam seviliyorsun bağımlılığın da kabul görmekte ama bu kadar da suistimal etmesene!! Hep tetikte yazdıklarımı kontrol halinde, beynimin içindekileri de ezber geçmeye mecbur etmesene. “Bloğumun en çok özgürlüğünü seviyorum” diye yazan profil köşeme bile aykırı bana bu yaptırdıkları. Hadi beni geçiniz; arkadaşlarım, onlar da biir bir taşındı. Herkesin düzenini tekrar oturtması bir dünya iş. Duygusal olarak insanın yazdıklarını bırakıp gitmesi de kolay iş değil. Ben mi!! Ne yapacağım, meçhul bir bilene danışacağım sonra ayaklarım geri geri gidecek. Arkamdan su döken de olmazsa bu masal burada bitecek. Başka diyarlardan başlayacağım tekrar blog yaşantıma. Ya sabır diyebilecek güce hala sahibim. Bakalım…