"ablacım", "annecim" demeyi öğrendim. Sindirdim.

     Vakitli vakitsiz bir zaman aralığı, duygularımla oturup baş başa kalmam. Plansız yaşanan, öyle bir zamandı oturup da büyük adamlar gibi hayattan dert yanmamız o gece. Birer kadeh, ortama ayak uydurması muhtemel iki kardeş. En çok konuşan beni bile  susturmayı başaracak kadar büyüdüğünü gösteren, bir hafta içi gecesi paylaştık kardeşimle. “Ablacım, annecim” kelimelerinin karşı tarafa taş gibi kullanıldığı cümlelere küçükken çok gülerdim. Şimdi bir sahiplenme duygusu yaratarak, güven duygusu aşılıyor bana. “Ablacım” iyi ki buradaydın da ben de bu kelimeyi cümle içinde kullandım.  

Kardeşim ve üniversite öğrencisi olan çevresiyle bolca zaman geçirdim bu sefer. Sigara dumanı içinde boğulmadan sağ çıktığıma şimdiki aklımla şaşarak, özlemişim şöyle derinden  kahkaha atarak, “Universty Cafe” tarzı yerlerde çığlık sesleri içinde muhabbet kurmayı. Duyup görenlerin garipsemeyerek gençliğine verdiği özgürlüğü yaşamayı. Gülmenin bile bir açıklaması olması gerekiyor sonrasında ki ortamlarda. Öyle bir sorumluluk sahibi olmak büyürken kahkaha atmak.   

     Dün gece kardeşimi Eskişehir’e uğurladım ve yine akşamları sıradan geçecek günlere hazırım. Kim bilir kaçıncı kez ardından el salladık annecimle. Annem yine ilk ayrılıkmışçasına, farkında bile olmadan, annelik içgüdüsüyle sığındı kardeşimin odasına. O engellenmez yalnızlığı annemin yüreğiyle hissetmeme imkan yok ama yalnız kalmak istemesini gözlerinden okuyacak kadar tanıdığım annemi, yalnız bıraktım dün akşam. Zor gecemiz şimdilik bitti. Kardeşimin gitmek istememe telaşını hissettirirken can yakması,  annemin kanatlanan yüreğini tutma çabaları...      

http://www.youtube.com/watch?v=Mxv6OzAoaWc