doğduğum yere Zonguldak'a gidiyorum.

  

  

     Yılda 2 hafta olan kıymetli senelik iznimin ilk haftasını kullanmak üzere kaçıyorum buralardan. Tatil için şöyle olsun böyle olsun dediğim ufak bi hayalim hiç olmadı. Benim büyük hayal tatilim de bir sevdiğim adam var, bir de okyanusta süzülmek var şöyle 10-15 gün. Düşünmesi bile, güzel bir rüya gibi. İş yerimden her gün gelen gemileri izliyorum ve bir gün atlayıp onlarla kaçmayı istiyorum da; bir eksik olunca binilmiyor altın kafese. Hayalim öylesini kabul etmiyor. Huy işte; ya çok uyumlu yaşarım hayata ya da çok mükemmeliyetçi, dediğim dedik satarım beynimi bir inada.

     Tatil benim için evde oturarak aynı şehri solumanın dışında bir şeyler. Bir dinlence olmayabilir, uykusuz da geçirecek kadar yaşlanmamışım daha demek ki! İçimden sadece kaçmak geliyor aynı şeylerden. Otur otur bir hayat kimi sıkmaz ki!! Ama hayat bu zaten otur, yat, kalk, ye, iç, gül, ağla… Biliyorum ki, bir yerden sonra herkes için aynı, yapılması zorunlu hareketlerden ibaret. Bir nefes alıp borç öder gibi çalışmayı amaç edinmiş olanlar için daha da zordur zannedersem.

     Pazar günü Handeciğimle birlikte yola çıkarak kuzenimizin eşiyle ortak yaşama adım atmasına tanıklık edeceğiz. Belki bizde bi ilham alırız bu mutlu günde. Akrabalarla hoş beş muhabbet, sabahlamalar, ohh bahçede ağaç altı oturmaları(ama o büyük, severek oturup lisede dantel yapmayı öğrendiğim ağaç kesilmiş, nedendir bilinmez ama ifadeler alınacak) diye ben kurarken “şşş kendine gell uyan” diye bir sesle uyandım geçen hafta Hande’de uykumdan. “Heyy kendine gel napıyosun sen!! Kaçıcaz kızım Amasra, Safranbolu… Bir daha ne zaman gideriz oralara kim bilir!! Kimse de kusura bakıp afra tafra yapmasın.”  Haklıydı eskiden olduğu gibi 2-3 ay değildi muhabbet sürelerimiz. Sadece 2 hafta üzgünüm dayıcımlar ben kaçar.

Bakalım kulaklarımdan tavana asılmazsam, baskılara malup gelerek hayat şartlarına yenilmezsem tekrar blogcu da sizlere katılmaya devam edeceğim. Bana iyi tatiller, darısı herkesin basına.