döndüm ve yine aynı ekranla göz gözeyim:)

     Bir kuzeni daha yeni yaşantısına hazırlık aşamasında yalnız bırakmamak ve ancak düğünlerde bir araya gelme politikasını da göz ardı etmeyerek gittiğim tatilim sona erdi ve aynı yerde aynı ekranla göz göze yazıyorum yine. Bilgisayara bağımlı yaşamaya o kadar alışmış olmalıyım ki hayatı ve tüm özel yaşantımı bu ekranla paylaşmanın verdiği alışkanlıktan kurtulmam kolay olmadı. Her sabah uyandığımda(ilk 2 gün özellikle) yapmam gerekli bir şeyler olduğunu hissederek, sürekli düşünür vaziyette oturdum kahvaltı masasına. Nihayet normale döndüm ki yine buradayım, en azından bana normal gelen yaşantımdaydım.

     Ya küçükken çok içinde olmamanın verdiği rahatlık vardı eski düğün telaşlarında, ya da pembesi fazlaydı hayalimde kurduğum evliliklerin o yaşlarda. Galiba bundan zor geçti günler ve de çok yoruldum ben. Evlilik; işte hani sevdiğinle olacağın bir ev, sizi geceleri de bir tutan yatak bir de çocuktan oluşan pembe bulutlar üzerine kurulu bir yuva olmaktan ne zaman vazgeçip; ciddi olarak zorluğunu yaşamadan eline verilmeyen, gökten pek de zembille düşmeyen, ağlamadan çok da güldürmeyen olmuştu da, beni de korkutup hayallerimi de arkasından koşturup yormuştu. Birlikte destek kısmı kolay onlar ömür boyu mutlu olmayı hep bilsinler, sevenlere bu yeter.

Kısa süreli tatilimin tek telaş katılmamış günü, turistik gezi amaçlı gittiğimiz Bartın’ın masal gibi manzaraya sahip olan ilçesi Amasra’ydı. Bu sene akıllara Barış Akarsu ile yer eden bu şehrin her zaman cennet gibi bir yer olduğunu duyardım ama bir türlü, ne gidebileceğim birileri oldu ne de o fırsatı yaratma amaçlı bir girişimim. Amasra’ya 1 km kala dağ yolundan kıvrılarak aşağıya doğru inmeye başladığımızda, sağda arabaların durarak fotoğrafını çektiği manzara görülmeye değerdi. Sormagir Kalesine doğru çıkarken solda manzara eşliğinde tazecik çayımızı yudumladık ve bilinen gözlemesiyle “Sormagir Çay Bahçesi”nde tadına vardık doğanın. Çayı süperdi ama gözleme için çok bi yorum yok bende(toku ağırlamak zordur derler ya!!) Birbiriyle iç içe evlerin penceresinden aşağıdaki manzarayı her gün seyretmenin nasıl büyük bir keyif olacağını konuşarak, evlere şöyle yaşanası gözlerle bakarak, sigaranın da olumsuz etkisiyle nefes nefese vardık yukarıdaki “ağlayan ağaç” efsanesiyle meşhur tepeye. Büyük bir ağaçtı gövdesi uzun, yaprakları sadece yukarıda ve sayıları çok azdı. O yapraklardan yılın sadece 1 günü(1 gün yaa) sular akarmış şıpır şıpır. Ağladığına inanmayarak bin türlü bahane yarattığım bu ağacın efsane yaratıcılarından da özür dilerim. Keşke birkaç gün ağlasaydı da… Neyse ya, yazıktır ağlamasın yine de o kadar

Akşam balık yemek için(Hande’nin övgüyle bahsettiği) denizin üzerinde açık ve kapalı üç kısımdan oluşan “Osman’ın Yeri”ne gitmek yerine öğretmenlerden oluşan kadromuzla tamamen pintilikten kaynaklanan ya da “devletimizin imkanlarından faydalanmayan k.r.z” dedirten sebeple yine denize nazır Öğremenevinde aynı keyfi sürdük birlikte. Akşam yürüyüşü yapıldı fenere doğru yürü yürü bitmez taş bloğun üzerinden ve gece çıtır gençler gibi (ama gitarımız eksikti) uzandık kumsalda biralarla ve geceyi sonlandırdık çayla.  İyiydi hoştu bizde muradımıza erdik ruhumuza dokunur şehir olan Amasra’da.

     Hala yorgunum ya da hastayım bunu tamda çıkaramadım. Bir ağırlık var ve 2 gündür erkenden yatıyorum. Henüz uyanamadım ben masaldan. Sevdiklerimle, Karadeniz’in masal manzarası eşliğinde kalbimi çalan yeşilliğiyle hüzünlü ayrıldım şehrimden. Beş yıl sürmeden tekrar kavuşmak dileğiyle.