Eskişehir'e dört yetmeyen gün.

Güzel bir şehirden geldim. Sen ne kadar güzel bir şehirmişsin Eskişehir.

Şimdi kardeşim bu yazıyı okuduğunda yine şaşkın şaşkın gülerek diyecek ki; “abla abartma!”. “Aaa İzmir’de yok vallahi, aaa vallahi çok güzel, oohh be içim huzur buldu burada” cümleleriyle başladığım her söze savaşa girer gibi emin başladım. Bir hususta haklısın, İzmir hariç her yere hayran olmak için o havayı bana katması yeterli, o da zor bir şey değil. Benim atacağım adım da gizli;  adı da değişiklik. Galiba ben bu şehirden sıkıldım, fazlaca yaşadım. Öğrenciliği, bekar hayatı yok olmadı aileyle yaşanılan şekli… Derken çalışma hayatı, derken ara sıra kaçamaklı olanındayım şu ara. Kaçtım kaçacağım tavırlarımla annem de olmasa bi gidip dönmeyecekmişim gibi geliyor gittiğim hiçbir yerden. İçimde sıkışmış duvarlara tosluyorum bazen, hiddetle çıkıyorum ki hiç bir zarar görmeyeyim görsem de hissetmeyeyim diye Sibel’in bu halinden.

Böyle eski yapılarını koruyan birbirine karıştırmadan içine modernlik de katan bir şehir. Romantik bir öğrenci şehri. İnsan kendini öğrenci zannediyor en çıtırından. Düşünüyorum hiç orta yaşlıları görmedim diyebilirim.

Ulaşım da en çok tramvayı kullanıyorlar. Modern tramvay, pıısss diye kapısı açılanlardan yani İstiklalde ki gibi değil. Tıpkı İstiklal Caddesinde ki benzeri bir doktorlar caddesi mevcut. Geniş uzun bir cadde, içinden yine tramvayın geçtiği, bir sürü güzel mağazaların olduğu.

                                   -Haller Gençlik Merkezi-

Eskiden “hal” olan ve artık(tahminimce 7-8 yıldır) adı “haller” olarak geçen çiçek pasajından daha güzel bir mekan mevcut. İçerisin de içki içilen mekan olmasa da o dev eski avizeleriyle(ya da eskitilmiş), turistik dükkanlarıyla, yemeli içmeli kısımlarıyla o eski taş bina Eskişehir’in en beğendiğim mekanıydı. Öyle beğendim ki sweetcorn (tıklayıp sol bölüme baktgınız da faydaları belli vayy be bosa yememis olmaktan mutluyum)yemeyi galiba biraz da bahane ederek her gün sweetcorn yedim, yedim, yedim ve parmesanlısından tavsiye edebilek kadar çesit denedim.

Hallerin içinden de bir girişi olan “Sheakspeare pub bar” ise en beğendiğim relaks olma mekanıydı. Iiiç iiçç gevse.  2. kez gitme fırsatımın olmadığı bu mekana yolum düştüğün de tekrar gideceğim. Çok romantik, nezih, insanı boğmayıp rahatlatan bir mekan. Üst katı görmek nasip olmadı, rezervasyon ve ağır bir geceyi göze almak şartmış o mekanda. Bence çok özel bir yer orası.

     Eskişehir’in en bilindik 2 büyük lezzetiyle tanıştım; “donas” ve “lokma kebabı” ;

Donas, Eskişehir’in kendi yöresel lezzeti olmasa da adını en çok burada duyurmuş. Dürüm arası servise sunuluyor ve odun ateşinde pişiyor donasın lezzetli tavuğu. Öğrencilerin(gördüğüm kadarıyla) sıklıkla bu lezzeti tercih etmelerinin tek sebebi lezzeti değil; hem pratik çarçabuk yenilebilir olması hem de doyurucu olduğu kadar bütçeleri için de çok uygun olması. Ne, çok çeşitli tatların birbirine karışmasını severim ne de tavuk döneri, ama sosundan mı yoksa odun ateşin de pişmiş olmasından mı bilmiyorum; çok lezzetliydi. Tek dikkat edilecek husus bomboş bir mide ile gitmenin gerekliliği.

Lokma Kebabı,

Ben kebabı da sevmem. Kebaba sevgisizliğim ağır olsa gerek ki böyle bir mekanda yine İskender olacaktır ilk tercihim. Yine de yediğim en güzel kebaptı diyebilirim.

Eskişehir diyince bi "Venedik" lafı geçer her sohbette(benim hep öyle oldu). Yani Porsuk Cayı, köprüleri ve tekne gezintileri. En çok Porsuk Çayı'nı ve köprülerini merak ettiğim için bir beklenti içerisindeydim. Hani derler ya çok şey beklemeyeceksin. Yalan!! Beklediğimin üzerin de bir güzellikle karşılaştım ben. Porsuk Çayı boyunca sağlı sollu çok hoş kafeler ve kahvaltı mekanları var ve diğer tarafa geçişi sağlayan renkli köprüler. Çay'ın üzerin de kurulmuş platform da senfoninin 29 Ekim konserini köprüden bir el uzaklığın da izlemenin keyfi de çok güzeldi.  

     Hani şu kırk yıl da bir buluşulur bundan önce ki yazım da bahsettiğim arkadaşlarla  ciddi tesadüf sonucu yine beraberdik. Üst üste 3. hafta sonu yaptığım açık hava kahvaltımın bu bölümünü Porsuk çayı kenarın da yaptım. Tıpkı geçen hafta ki gibi “bir daha kim bilir ne zaman yapılır bu keyif” dediğimiz Zehray’la kahvaltıdaydım. Hem de 16 derece bir hava, başka bir şehir de ve aynı mevsim de. Hayat insanla böyle dalgasını geçiyor arada. Dikkatimi çekiyor; işime gelmediğin de adı bahtsızlık, böylesi sürprizleri yaşattığın da ise adı şans oluveriyor ve hayat en çok bu ismiyle çağrılmak istiyor.  Ama o da herkes kadar inatçı kendi kararlarını yine kendisi veriyor.