her yaprağı kontrolle hayallerimi topladım, bayramımı kutladım.

     Merhaba sevgili blog arkadaşlarım, mail atıp da ulaşamadıklarım, cebi kapalı olup unuttuklarım, tüm arkadaşlarım, herkesin geçmiş bayramını tekrar ya da en baştan bir daha kutlarım.

     Bayram telaşı işte, biraz da hüzün vardı ya üzerimde ondan olsa gerek pek de sayfama bir şeyler yazamadım bayram öncesinde. Yazsam da kimseye dokunmayı istemedi pek içim. Anlayışınız için teşekkür ederim.

Bayramları, kutlamaları pek bi severim esasında. Bi kere tatil, tatil.  Yedi yıldır özel şirkette çalışan ve tüm akrabaları çook uzaklarda olan bana sorarsanız; bayram önce tatil demek ben de.

Bizim bayramlarımız hep böyle geçer biraz yalnız, biraz ailece. Kendimizden ve tatilimizden bölüp bölüp küçük ödünler vererek yollara atarsak kendimizi, ancak o zaman bir ödül gibi ya da çok çabaladın al sana hediyesi gibi şenlikle kutlanılabilir biz de. Gurbet işte böyle, yalnız biz bize.

Ama öyle ki bu bayram uğradığım yaşlı teyzelere de pek uğramadan ev içiyle uğraştım biraz, kendimi didikledim, minik minik kucakladım içimdeki sevgimi. Kendimi sevdim, daha bi sevdim. Biraz manyaklık var yok değil, işte bu bayram da bi güzel ortaya çıktı, memnunum. Yaşasın benim de bayramımdı geçen hafta böyle.

     Manisa’ya doğru giderken son kalan ağaçlarına baktım ormanın. Gözüm takılı kaldı yapraklarına, yanmayan son ağaçların. Korkmuştum 11 yıldır geçtiğim gözümün takılı kaldığı bu son izler de yandı mı acaba diye!!  Yanmayan bi orası kalmış; otobüs camının tam karşısında, yolun kenarında ağaçlar hala sıralı. Arkasına bakmadım bakmamak lazım bayram günü ardı sorumsuzluk, keskin bir yanık kokusu. Ben o kokuyu alırım seneler geçse de; o yapraklara hayallerimi asardım o yoldan öğrenciyken her geçtiğimde. Ucunda annem babam olan yola çıktığım da avuçlarımda tuttuğum ne varsa bir bir o dallara asardım ben. Sonrasın da bıraktıklarımın anlamını yitirdiğinden mi “yoksa bırakırmıydım” düşüncesi ya da avuçlarımın dopdoluluğunun bana onları aratmaması mı bilmem. Ben bıraktıklarımı tekrar hiç avuçlama gereği duymadım. İçim rahat, öyle yaşadım. Fark etmeden, fark etmeyi sevmeden. Mutlu olmaksa mutluydum ben elimdekilerle.

Özlemişim o yaprakları, bir bir aradım. Dalında ne varsa ne kaldıysa sorgulamadan topladım tek tek. Bıraktığım her şeyi, bu bayram yol alırken boynuma astım.

     Uzun zamandır böyle rahat kitap okuyamıyordum. Bunun rahatsızlığını da fazlasıyla duyuyordum içimde. Neden diye sorgulayarak aldığım sonuçlar sonrasın da kendime kızarak hep atıyordum elimden her kitabı.  Kafada bir takılmışlık vardı, o takıntı kendini okuttu hep bana sayfa sayfa. Ne görmek istediğim ne de alıp göz gezdirdiğim kitap bu değildi. Ona ait olmayan sayfalara hep kendini karıştırırdı. Rahat koltuk, yatağım... Yok olmadı yerde. Hiç takılmadan okuyamadım, aptal olurmuş insan sevince. İnanın buna doğru bu; çok oldu akıllanmayalı çok…

Yine ümitsizce elime kitabımı aldım ve daha 2. sayfa da kendime gelerek tebessüm ettim. Sanki okumayı yeni baştan öğrenmiş, hayal kurma güdülerim yeniden gündeme gelmişti. Bu hoşluk duygusuyla otobüsün karanlığın da bile devam ettim geçen zamana inat okumaya. Okudum, tuvalette bile yaşadım ohh bu coşkun duyguyu. Ben kitap okuyabiliyorum artık mekana gerek kalmadan, güç sarf etmeden huzurla.

İç huzurumu ortaya çıkaran Elif Şafak’ın “mahrem”i değildi ama bu güzel olayıma tanıklık ederek sündürmeden okuduğum en şanslı kitaptı. En beğendiğim yazarlardan birisidir Elif Şafak; benzetmeleri, bir cümlesi bir sayfa süren anlatımı ve bazen devrik cümleleriyle akıcılığı sağlayan diline bir kez daha hayran kaldım bu romanda. Ağzım açık, öylece, önüme ne gelirse yedim bayramda da bahaneyle.

Görmeye ve görülmeye dair bir roman Elif Şafak’ın deyimiyle ve bu da “mahrem”den sizlere;

gözbebeği: İnsanlarda yuvarlak, hayvanların çoğunda ise dikine elips biçiminde olan gözbebeğinin çapı, irise gelen ışığın miktarına göre değişir. Karanlık ve uzaklık büyütür gözbebeğini; aydınlık ve yakınlık küçültür. Yani bu kararsız çember, ışık varsa küçülür, ışık yoksa büyür. Yakına bakarken de küçüldüğüne göre, yakın olan aydınlıktır, aydınlıktadır. Uzağın payına karanlık düşer. Zaten karanlığı kimse yakınında görmek istemez.

Aşık olunca da büyür gözbebeği; demek ki aşık olunan hep uzaktadır. Aradaki mesafenin verdiği acıyı azaltmak için, maşuka “gözbebeğim!” diye hitap edilir.