kapılar açık her zaman, gitmesen!!

Annemi gönderdim Didim’e ve yine yalnızım.

TerTer ve ben

Kedimiz TerTeri sahiplenerek doğadan ayırmış olduğumuzun bilincindeyiz ve her ne kadar doktorumuz ‘kediler maması ve suyu olduğu sürece problemsiz yalnız kalabilir evde’ dese de; biz onun adına baştan karar vermiş olmanın bilincinde, kıyıp da bırakamıyoruz bir başına. Kışın eve bağlasa da bizi, yazın zorluğunu yaşamıyor değiliz bu durumun; birlikte evden çıkamaz olduk annemle. Bebek nasıl eve bağlar ve bir takım sorumluluklar gerektirirse bu da öyle. Bundan hemen hemen dört yıl önce de bu zorlukları bilmenin rahatlığı var içimde.

Bir Kasım akşamı eve gelen misafirimizin peşinde 2-3 duraklık bir mesafeyi katederek geldi bize, minik el kadardı. Apartmandan giremeyip kapıda kalışını anlatırken bizim misafir, o yolunu bulmuş bahçeden eve girmişti bile. Bir baktım “aaa bu o mu!!" Evet oydu. Cevabımı alamadan herkes bir elden sevmeye başladığında o çoktan anlamıştı bu eve ait olduğunu. Onun verdiği karar bizimkinden daha zordu. Dolu gözlerle biz kendimizden emin olmadan her bıraktığımızda sokağa, o kendinden emin ‘burası benim evim’ dedi her bakışında. O zamanlar çıkmayan sesiyle; ben duydum miyavladığını tüm gücüyle(bana öyle geldi çünkü 1 yıl sonra ilk kez miyavladı ve o gün bayramdı).

Saygılı bir ev arkadaşım olduğu için şanslıyım. Hani “kediler anlamaz” mantığıyla düşünenlere lafım, bizim veterinerimiz bile şaşkın. Asla kedilerce yenmez denilen sebze yemeklerine(her ne kadar vermemek için dirensek de), kestaneye bayılıyor bizden önce yemek için kuruluyor. Ne nerede yenir, saat kaçta kalkılır, kalkınca ilk nereye gider evin fertleri, apartmandaki ayak seslerinin sahibini iyi bilir. Türk sanat müziğine(özellikle canlı) bayılır. Başını okşarsan yemek yer yoksa son ana kadar direniyor gururuyla, hatasını bilir köpek gibi ve yatarak her hatasında özür diler her defasında. Bizim evin minik ferdi, benim ev arkadaşım. Yaa gülmeyin o benim küçük kardeşim.  Amacım onu kıyaslamak değildi başka cinslerle. Sadece kedilere duyulan önyargıyı silmekti kendimce.

Hani şu bencil denilen kedi şu an evde yalnız ve bahçe kapısı da açık. Her zaman çıkar ve hayvansal güdüleriyle o da tıslar, kelebek kovalar, yakaladığı böcekleri evde halının altına saklar benim temkinli kedim. O kapı hep açıktır ona; istedi geldi ve istediği zaman da gidebilmesi için.

Özgürlüğünü elinden almayıp güven vererek sevginizi sunup, karşılıksız sevdiğinizi hissettirdiğinizde sizin olana inanamazsınız. İçten gelen sevgiye dair her davranış kisiye geri döner ve sende ki bu güveni sever. Koşulsuz olarak sunuyorsan sevgini; sana beklediğinden fazlasını getirecektir hayat, bu yalnızlık olsa bile daha güçlü kıldığından, bu güven duygusuyla yaşarsın daha mutlu her an.