kara kız, fikrim değişti!!

     Hey tatil bitti yaşadığım şehir ben geldim. Havana alışamayan vücut dilim ancak toparlandı. Sıcağa alışmış vücudum üzerime yapışmış nem yerine senin sıcaklığınla kurumak istermiş de ben bunu fazla görüp ‘HÖH’lermişim yok yere. Ne güzel vücudumun kırık ve çatlaklarıyla uğraşmak yerine sağlam vücutla bloğuma yazı yazarak sadece ve sadece bunun tadını çıkarmak. Her karın burukluğuyla tuvalete koşmak, mide bulantısıyla aç kalıp ölüm korkusu yaşamak zor iş. Grip aşısı çıktı çıkalı bendeki etkisi bu, vücut uyarılarımın. Hayatın hiçbir getirisinden korunmanın tam bir çözümü yok sanırım. Şahsa özel bir aşının da mümkünü var mıdır bilmem ama doktorların ve eczacıların da sabır sınırlarının olduğunun farkında biri olarak en iyisi konuyu fazla uzatmamak.

     Kendime gelmisken ayagımın tozuyla alısverise çıktım hafta sonu. Okul için forma aldım hiç sevmediğim Fenerbahçe’nin renginde,  bir de takıma yakışır bir gömlek bir de kravat. Okula ait, kendine cins renkteki cici kıyafetleri giymeyeceğimi bilmenin verdiği huzurla rahaaat rahat  “aman da ne güzelmiş” yorumu bile yaptım. Sonra İrem’e baktım; ya gülme hissi geliyor insana böyle bir alışverişte ya da ağlama. Ben gülmeyi seçtim, senin en mutlu hayallerinin bir okul önlüğüyle başladığı o mutlu gününde. Gözyaşlarımın içindeki pırıltıyı göremeyecek kadar ufaktın ne de olsa. Annesiyle olan arkadaşlığımız neticesinde tanıdığım küçük kızsın sen, büyümeni aynı apartmanda yaşamanın da yarattığı kolaylıkla her gün izlediğim. Az limon sıkmadın, akşamları bi sıkımlık keyfimize çenenle. Bi anlık keyfii sohbetlerimiz uğruna seni azarladığım oldu çocukça davranışlarından dolayı, ama sen her öğrendiğini yine de benimle paylaşıp bir büyüğünün yüzünü güldürmenin hazzıyla, kızmayı bilmeyip kin tutmayan kalbinle, nasıl da benimsettin kendini bana. İlk çocuk olarak ben de, kardeş heyecanını tattığın da içindeki yalnızlığı hissettim seninle. Mavis gözlü, herkesin gözdesi kardeşine inat; gözüm hep sendeydi benim. Sen, Sibel ablasının ilk göz ağrısı. Annen bağırdığında sana taraflıyım biraz biliyorsun ve sen bu sevgime huzurla sırtını daya.  Beni affet sen, sana haksız bağırdığımda da. Çünkü ben seni seviyorum kara kızım ve korkma ki çocuğum olursa sen tek kara kızısın bu ablanın yüreğinde. Yani gözlerin dolmasın “evleneceğim” dediğimde.

“Ben erkek çocukları daha çok seviyorum” derdim hep annene belki duymuşsundur sen de!! Fikrim değişti; bir kara kız fikrimi değiştirdi.