kedi getirdi bilmiyorum!!! :))

     Pazar sabahı bugün ve ben yeni uyandım. Kendini sevdirtmeyen siyah beyaz kedinin arkasından girdim bu odaya ve kimin olduğunu bilmediğim bu kedi beni bu odaya getirdi.  Ev de geceden yapılan güzel kahvaltı planını beklemek durumunda olduğuma göre eskiden olsa televizyon izleyerek dolduracağım bu vakti blogcumu ziyaretle geçirmek istedim. Hayatımın minik boşluklarını doldurma sanatı.  Bu arada Word'de yazmıyorum ama dikkatimi çekti blogcu beni madur etmeden her kaydımı kabul etti.

     Kara bir Cuma geçirdim ve çabuk atlattım mı bilmiyorum. Bazı şeyler hayatımda öyle çabuk ve acımasızca değişiyor ki atlatıyor muyum bazen ne hissediyorum bilmiyorum. Bazen "amaaan" diyorum ve hiç sevmediğim bir şey yapmış olduğum için kendimden korkuyorum. Kestirip atmak kaçmaktır ve korkmaktır. Korkmak bilinçaltına atmaktır ve geri dönüşü kötü olur bilinçaltında gizlenenlerin. Bu yüzden belleğe atmayı hiç sevmiyorum.

     Cumartesi aynı apartmanda kaldığımız arkadaşımın telaşına ortak oldum. Okul toplantısı günleri ufaklıklara ben bakarım ama bu sefer 3 ufaklık vardı. İrem, Emre bir de minik fare. Ben bir şey yapmadım o zaten vardı evde bilinen bir misafirmiş o gün için. Ama evde çocuklarla görmek bana nasip oldu. Onları korkutmayayım dedim ve dondum, sustum. Korkmamak adına inanın ki(hani iyi değil ya bilinçaltı hapsi) "ayyy ayyy" dedim usulca ve fare hemmeen yerine geçti. 

Yarın devam etmek üzere ayrılıyorum Zehra'cım uykudan uyandı; kahvaltı saati. Herkese iyi Pazar'laaar...