rüzgar fısıldadı Eylül'ün masalını, ben dinledim.

Eylül geldi yaz bitti. Akşam açtığım penceremde rüzgar baş gösteriyor şimdi. Yumuşak yüzünü bir kenara bırakan rüzgar, sert sert söyleniyor. Bence, bu mevsimi hiç sevmiyor ya da zorunlu bir görevse yaptığı ondan belki de, böyle esmek zor geliyor. Sabrı yok olmuşlardan, üfürtüyor her an.

Eylül geldi yaz bitti. Küçük suratlar, minik ayaklar kapıda titreyecek mi diye aklıma geliyor yine bu bahar. O küçük suratı tebessümler beslemez, o soğuk minik ayaklar ısınıp bir yorgan altında, birbirine temas etmek isteyecek kadar kendini mutlu hissetmez. “Evim var ama çok büyük dert bu devirde soba kurmak” derken, o minik bedene kim bilir neler hissettirir bi yataktan yoksun yaşamak. Kendinden başka dostu olmadığını düşünen kolları, sımsıkı sarılacak tek dostu olan bedenine. O soğuk onları uyutmazken, bize başka dertler yaşatacak hayat.

Eylül geldi yaz bitti. Ömrümün aylarından her biri bitti, gitti.

Sen gittin, ben gittim… Her giden gibi bomboş kalan yürekte bir yara bırakıp gittin.

Sen gittin mesafeler açıldı arada. Kalbimle beynimin arası açıldı. Artık iyi değil dialogları. Sen gittin, ben bittim.

Eylül sahip olduklarını almaya geldi; sarıya hayran olan ve bütün yaz rüzgarın tatlı fısıltısına kanan yorgun yapraklar, yuvasını bu mevsim terk etti. Eylül, sararan yaprağı kendinin sanıp, kendi gibi sararmış rengine kanıp, hırçın rüzgarlarını taktı peşine yorgun yaprağın. Rüzgarla Eylül’ün sahiplendiği yapraklar, sonsuz bir yolculuğa çıktı. Sarı Eylül’ün rengine kanan yapraklar, kendinden bu mevsim geçti. Rüzgarların sahiplendiği bedenini, farkına varmadan bir mevsime terk etti.

     Bin küçük çocuğu, binlerce insanı küçücük yapmış kara kış kapıda. Ne Eylül kendi gibi sararan yaprakları saklamayı başarıyor, ne de yaprak eski rengine dönebiliyor. Sararmış, suskun, yorgun olan herkesi bu mevsim alıp götürüyor. Bu mevsim rengimi ve yüreğimi bozmadan beni tutup kolumdan sana getiriyor. Bizi birlikte savurduğu sürece, beni mutlu ediyor.