Gözümden uyku akıyor. Herkesin pazartesi sendromu diye adlandırdığı duygusal çöküntüden öte bir şey benim ki. O çöküntü zaten oluyor ama neden bilmem!! Sanki evde oturarak ööylee bir sürü şeyi tekrarlasam çok mu mutlu olucam!! Olsun, gelip burada aynı şeyleri tekrarlarım adı da iş olur çalışma olur en azından. Her şey bir tekrardan ibaret değil mi!! Tekrar tekrar nefes almak, tekrar tekrar sevmek, tekrar yıkan pislen yıkan, sür sürüştür…

Bilinçaltını oluşturan bu tekrarlar insan hayatının hakimi değil midir!! Benim hakimim, takılmak istediğim noktaya takıldığım an bitmiştir. Tıpkı her pazartesi olduğu gibi. Neden sevmem bu pazartesiyi bilmem!! Sevdiğimi almadı elimden, evimden farklı da değil üstelik şu an vakit geçirdiğim bu yer, hatta istesem şimdi çıkar giderim, kimse de zorla tutamaz ki beni. İşte bu bir alışkanlık kör bahtlı kara talihli pazartesi. Ne zor dimi ilk çocuk gibi bütün yükün üzerinde olması “tecrübesizdik sende, bilemedik” denilen tüm hataların kara pazartesiye yıkılması.

     Taa küçük yaşta anneni babanı senden koparan o kara günün adı pazartesi. Güzel cumartesi, ayrılığı çağrıştırsa da şirin pazar herkesi bir arada tutar. Güzel olan her şeye tek hareketle alışmaya meyillidir ya insan. Alıştığım o günlerin bir sabahı çalan saat zilinin sesiyle başladı pazartesi hikayesi. Sonrasında soğuk kışları getirdi. Yalnız uyandığım her günün ardı arkası kesilmeden günler akıp geçti. Sonra yine Pazartesi. Derken yıllar geçti bu ikileme alıştım; her pazartesi sabahı kopma vaktiydi, sonrası da çabuk geçsin zaman, hafta sonu gelsin dedirten hafta içi . Alıştım derken büyüdüm birazcık, çok az daha büyüdüm. Bir pazartesi beni evimden ayırdı. Uyandgım bir sabah yanımda annem olmadan, ilk adımlarımı atmaya başladığım gündür pazartesi. Şaşkın gözlerle çevreye baktığımda şaşırmakta haklıymışım, şimdi daha iyi anlıyorum. İnsanlar hala şaşırtıyor beni. Bu anlamda galiba hiç büyümedim. Şaşırmıyor gibi yapsa da yüreğim tam olarak alısamadı hala, sadece acısı yıllar geçtikçe azalıyor o kadar. Ama hiçbir insan bir başkasının yerini tutmaz ve hiç kimsenin yaşattığı acı da maalesef unutulmaz. Hatta yıllar geçtikçe ya hiç unutulmayanlar listesine giriyor ya da hiiççç takmamacasına ruhsuzlaşıyor insan. Tepkisiz olarak hep gülen aptalı oynamaktansa, insana insan gibi değer verdiğimi göstererek kıymetini bilmeyi yeglerim her yasamın. Aldığım her nefesin kime değdiğini bilmeli, kimden bir derin offf çektiğimi hatırlamalıyım ben. İyinin hakkını iyiye kötününkini kötüye gösterme zamanı geldiğinde elim dolu olmalı ve iyinin adı iyi olmalı bende. Hayatın hakkını vermeli. Hak çok önemli bir şey. Hak geçmesin dimi!! Yoksa kişiliksiz olur insanın adı, “ne yapsan çakmaz o, aptal” olur. En kötüsü de takmamazlık, gurursuzluk olup, hayatı böyle kabul ederek alışkanlıklar zincirine katıp bir halkası olmaktır bu alemin. Kötü şeylere alışmak biraz daha zor olsa da alışmamak lazım ne kötüye, ne de çok güvendiğin iyiye. Sonra bir pazartesi gelir ve sen hiç sasırmadan her seyini alır elinden.